بیش از یکصد شب از آغاز شرایطی میگذرد که جامعه ایران را در معرض یکی از پیچیدهترین آزمونهای امنیتی و اجتماعی قرار داده است. در چنین شرایطی آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند، استمرار انسجام اجتماعی و حضور مردمی در میدان حفظ ثبات و آرامش عمومی است. رخدادی که صرفاً یک واکنش مقطعی نیست، بلکه ریشه در حافظه تاریخی و سرمایه تمدنی این سرزمین دارد. ملت ایران در طول تاریخ بارها با بحرانهای بزرگ، جنگها، ناامنیها و تهدیدهای بیرونی مواجه شده است. تجربههای تاریخی نشان میدهد که هرگاه موجودیت ملی و امنیت عمومی در معرض تهدید قرار گرفته، جامعه ایرانی توانسته با تکیه بر همبستگی اجتماعی از دشوارترین گردنهها عبور کند. امروز نیز نشانههای این ظرفیت تاریخی را میتوان در رفتار عمومی جامعه مشاهده کرد. در روزهایی که دشمنان تلاش میکنند با بهرهگیری از جنگ روانی، عملیات رسانهای و ایجاد نگرانیهای اجتماعی، بنیانهای آرامش عمومی را هدف قرار دهند، مردم با حضور آگاهانه خود در عرصه اجتماعی به تولید و بازتولید امنیت کمک میکنند. امنیت تنها محصول اقدامات نهادهای رسمی نیست، بلکه حاصل همکاری و اعتماد متقابل میان مردم و مدافعان امنیت است.
در کنار این سرمایه اجتماعی، نیروهای انتظامی، بسیج و سایر حافظان امنیت نیز با وجود تحمل خسارتها و فشارهای سنگین، همچنان در میدان حضور دارند. از دست دادن بخشی از زیرساختها و مراکز عملیاتی در جریان حملات دشمن نتوانست انسجام ساختاری و عملیاتی این مجموعهها را متوقف کند. استمرار خدمترسانی و حفظ نظم عمومی در چنین شرایطی، نشاندهنده ظرفیت بالای نهادهای مسئول در مدیریت بحران است.
با این حال، مهمترین سرمایه کشور در این مقطع، حفظ همین همبستگی اجتماعی است. جامعهای که بتواند در برابر فشارهای بیرونی، اختلافات داخلی را به حاشیه برده و منافع ملی را در اولویت قرار دهد، از قدرتی برخوردار خواهد بود که هیچ تهدیدی قادر به شکست آن نیست. امروز بیش از هر زمان دیگری باید از سرمایه اعتماد عمومی، همدلی ملی و مسئولیتپذیری اجتماعی پاسداری کرد. امنیت پایدار، نه در سایه قدرت سخت صرف، بلکه در پیوند میان مردم و مدافعان امنیت شکل میگیرد. تا زمانی که این پیوند استوار باقی بماند، جامعه همچنان توان عبور از دشوارترین بحرانها را دارد و مسیر تثبیت امنیت و آرامش عمومی را ادامه خواهد داد.
